De paradox in het willen creeëren van een slimme omgeving is dat dit een groot vertrouwen vraagt van burgers in de openbare ruimte, net op een moment in de geschiedenis dat vanuit beleid en overheid steeds de onveiligheid van diezelfde ruimte wordt benadrukt. In deze paradox lijkt geen uitweg, en vandaar dat de vierde generatie diensten en locatieve toepassingen van GPS gekoppeld aan Wifi, gekoppeld aan Bluetooth en weer gekoppeld aan RFIDRFID en Nearfield NFC niet van de grond komt. Welke burger vertrouwt immers zichzelf als een dynamische verzameling data toe aan een omgeving die hij of zij niet vetrouwt? En welke overheid, welk bedrijf- is dat vertrouwen waard?